N.B.S.V.V.

Na de droomvlucht van de jongens, is het al vroeg onrustig in huis. De kids nog eerder uit bed dan normaal en nog drukker en luider dan normaal. Het moest gaan gebeuren, met alle jeugdspelers naar de Efteling als afsluiting.

Rugzakken gepakt, broodjes mee en een grote dosis energie!

De afgelopen weken heeft de jeugdcommissie alles in werking gezet om het bezoek aan Pardoes tot een succes te maken. Een dubbeldekker en wat eigen auto’s moesten de jongens en meisjes veilig in Kaatsheuvel brengen. Vooraf goed kijken naar de groepen en de leiders bij de groepen. Op de vrijdag had de sponsorcommissie nog snel even een budgetje geregeld voor een patatje, had Johan nog even wat koeken geregeld voor in de bus en heeft ook Jan nog wat drinken meegegeven vanuit de kantine. Alle ingredienten aanwezig voor een topdag.

Om half 9 verzamelen op de club. Daar ontstond al snel een soort levend poppenfestival. Zelfs de oudere jeugd was zichtbaar zenuwachtig en opgelaten. Nadat iedereen een plekje had gevonden in de mooie dubbeldekker, kon de reis beginnen. Nagenoeg alle teams waren compleet en hebben met elkaar bijna alle attracties wel aangedaan. In de groepsapp van de jeugd werd de ene na de andere foto gedeeld, met een fata morgana van lachende gezichten. Aan sommige leiders was duidelijk te zien dat een groep kinderen begeleiden in een pretpark, wel iets weg heeft van een rollercoaster.

De allerkleinste van de club waren ook met grote getale aanwezig en hebben met elkaar leuke dingen gedaan. Fata Morgana, Max en Moritz, maar vooral de Piranha had indruk gemaakt. Waarbij zoals ik heb vernomen van één van de kabouters vooral leider en trainer Hans een waterdouche heeft gehad. Hilariteit alom natuurlijk. Tegen 16 uur was de meeste energie wel uit de jongste toppers verdwenen en zijn zij met de begeleiders met de auto’s naar huis gegaan.

De JO8 -1 en 2 hebben beide met hun eigen team door het park gelopen. Bijde JO8-2 waren ook een hoop ouders op eigen gelegenheid naar de Efteling gekomen om deze dag met het hele team te beleven. Aan de vermoeide gezichtjes in de bus te zien hebben ze enorm genoten en ook hier mooie verhalen gehoord.

De JO8-1 moest het helaas stellen zonder Nout Stok, die moest afzwemmen, desalniettemin hebben ze een super dag gehad. Waarbij de begeleiding misschien nog dacht aan de rustigere attracties als droomvlucht, fata morgana en de piranha wilden de mannen niets liever dan De Python, De Vliegende Hollander en De Vogelrok bedwingen. De vraag bij sommigen: mogen we er wel in was snel beantwoord dus hup met zn allen in de rij voor de Python. Voor sommige gesneden koek, voor anderen de eerste keer. Pruillipjes en spanning in de rij tot uitspraken in het karretje voor vertrek van: misschien gaan we wel dood, tot uitspraken na de eerste loopings: ik wil nog een keer. Ook de rest van de dag hebben deze heren zich vermaakt.

De Jo9-1 en JO9-2 hebben een groot deel van de dag met elkaar door het park gelopen. Waarbij er een mix was tussen kids die wat rustigere attracties wilden en echte durfals die het liefst alleen maar in De Baron gaan. Door deze mix hebben de kids van de JO9 veel van wat de Efteling te bieden heeft gezien en gedaan. Leider Paul zat uitgeblust in de bus en kon niet wachten om thuis met een bakkie koffie en de voetjes omhoog op de bank te zitten, waaruit ik alleen maar kan concluderen dat het voor de dames en heren van de JO9 ook een succes geweest is.

De JO-10 had wat oponthoud met de reis naar de Efteling door o.a. wagenziekte, maar eenmaal aangekomen is voor hen het feest ook begonnen. Marco en Arno waren met deze kanjers op pad en hebben het heel druk gehad met de vele attracties. Waardoor er geen tijd was om de ervaringen tussendoor te delen in de groepsapp. Optimaal genieten.

De kampioenen van de JO11 waren op volle sterkte aanwezig, zowel qua spelers als technische staf. De mannen hebben zich vermaakt en het volgende hebben we terug gekregen uit monde van de technische staf:  ‘Soms heb je van die dagen waar je naar uitkijkt en van hoopt dat het een leuke dag wordt voor de kids! Vandaag was alles nog beter! ‘ Om uiteraard door diezelfde leider (of was het lijder) te laat te arriveren bij de bus. Echter niemand in de bus keek daarvan op, want het te laat komen van de JO11 onder leiding van Johan Mouritz was al ingecalculeerd.

De JO12-1 en Jo12-2 hebben ook veel met elkaar door het park gelopen. Vincent en Davian waren hier als begeleiding mee. Ook hier een mix van kinderen die de zwaartekrachten van de achtbanen wilden trotseren als kinderen die dat liever overslaan. Af en toe splitste de groep zich daarom op om elkaar vervolgens weer op te zoeken. Leider Vincent bekeek het allemaal vanaf de zijkant, waardoor er leuke foto’s gemaakt zijn van de jongens o.a. in de Piranha. Aan het einde ging het nog bijna mis, waardoor tegen alle verwachtingen in ook de JO12 te laat bij de bus kwam. Vlak voordat ze aan de beurt waren bij het Schommelschip was er storing, waardoor ze pas later in het schip en dus te laat bij de bus. De rij tussentijds verlaten dat doe je natuurlijk niet.

De JO13 en JO15;  ja deze gasten (en dames) zijn natuurlijk al het vrije leven van de middelbare school gewend en zijn dus ook lekker op eigen houtje door het park gegaan. De dames en heren van deze groep hebben zich vast vermaakt en ook een grote bijdrage geleverd aann het hele groepsgevoel aangezien zij er in de bus een waar feestje van gemaakt hebben. We hebben geen discobus besteld, maar op de terug weg leek het wel even zo. Waarbij klein en groot er één groot feest van maakte. Liedjes als Bacardi Lemon, … met die kale, shirt uit en zwaaien het werd door jong en oud met volle borst meegezongen. Mooi was ook het ‘Kom je soms uit Rotterdam’ (aangezet door de dames/ heren van JO13/ JO15) waarbij er door de JO8/JO9 uit volle borst geantwoord werd: ‘Ken je dat niet horen dan’ en dit een paar minuten lang. Prachtig!

Al met al een topdag waar zowel de kinderen als de leiders hebben genoten. Moe maar voldoen, keerde iedereen aan het einde van de dag weer terug! Leiders bedankt voor jullie begeleiding en hiermee is dan echt het seizoen 2021/2022 ten einde. Fijne vakantie allemaal.

De Jeugdcommissie

Trotse 2e plaats voor JO11-1 in Hoekse Waard bokaal – Runner-up

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver, de JO11-1 mocht zich opmaken voor de finale van de HW bokaal. Voor velen de eerste keer dat er een echte finale gespeeld moest worden. Ook voor de leiders/trainers, want die zijn allemaal niet verder gekomen dan vooral finales kijken op TV. De voorbereidingen waren al weken geleden begonnen. De tegenstander was bekend omdat we die in de poulefase al hadden ontmoet. De tactiek toen was om in de poulefase een dik verlies te pakken, zo wat onderschatting te creëren bij de tegenstander en dan in de finale toe te slaan. Bij finales spelen emoties altijd wat meer een rol en zoals zo vaak wordt gezegd, heb je vaak nog veel last van een verloren finale. Van Bronckhorst gaf dat onlangs nog maar eens aan toen Feyenoord de finale speelde in de Conference Leaque. Om de jongens optimaal voor te bereiden, is er nog een paar keer extra getraind.

De finales werden gespeeld bij NSVV. Zoals gebruikelijk hadden zij alles weer zeer goed georganiseerd en was het op het sportpark al vroeg gezellig druk. Voor ons speelde de Jo13 zijn finale, die helaas verloren is gegaan. Na aankomst hebben de jongens zich direct teruggetrokken in de kleedkamer om de voorbereiding te starten. Waar het normaal een geschil, gezang en gekrakeel is bij het aankleden, was het nu wat rustiger. Johan had de week ervoor aan iedere ouder gevraagd een persoonlijke gelukswens te filmen voor de kids. Dit was zeer leuk en bijzonder en zorgde bij de trainers bijna voor een emotionele traan. Alleen Johan kan het water niet in de ogen houden en pinkte een traantje weg zoals hij dat doorgaans ook bij ‘All you need is love’ doet.  Ook broer Ton, liep af en toe de douche in om de tranen niet op te laten vallen.

De toppers hebben aandachtig geluisterd naar alle succeswensen en waren zo niet nog gemotiveerder om aan de strijd te beginnen.

SSS was de tegenstander en op basis van tenue en professionale uitstraling van het team konden we eigenlijk niet verliezen. Het blauw-wit doet het altijd goed en toont nu eenmaal mooier dat rood-zwart, geel-zwatr, zwart-wit, blauw-rood of oranje. Om het geel-groene van Binnenmaas maar even te vergeten, want die combinatie van kleuren kan alleen gekozen zijn door een kleurenblinde, die blauw-wit dacht te zien.

De scheidsrechter in zwart was jong en ook bij hem kon je zien dat het zijn eerste finale was. Hij had blijkbaar ook geen gelukswens van zijn ouders had gehad….. De eerste helft begon wat zenuwachtig, maar we bleven goed op de been. SSS was een iets beter voetballende ploeg, maar door hard werken en gegroepeerd staan, ontstonden er toch 3 grote kansen, in de counter. Uit een mooie, bekeken voorzet van Cas (afgekeken van zijn vader) kon Bram net niet goed afronden. Bram had een blessure en wist toch hiermee verdienstelijk te spelen. Ook Raymond kreeg nog een mogelijkheid, maar waar normaal het principe: ‘kans is goal’ geldt, was dat nu helaas niet het geval.

Kort voor rust moest Lauren toch de tegentreffer toelaten, ondanks dat hij er al zeer veel had tegengehouden. De trainers en ook sommige toeschouwers weten dan dat dit een dure tegentreffer is op een vervelend moment. In de rust werden de jongens weer op scherp gezet en zijn ze de tweede helft er weer vol voor gegaan. Met Nathan en Twan in de verdediging en Ludo en Maarten op de flanken, bleven we lang op de been. Door wat extra power van Gijs en Stijn vanaf het middenveld kwamen er toch weer wat kansen. Helaas kon SSS uiteindelijk toch makkelijker het net vinden en liepen ze snel uit naar een niet meer te herstellen achterstand. De eer werd uiteindelijk gered door een schitterende goal van Nathan.

Leider/trainers en toeschouwers waren uiteindelijk zeer trots op de prestatie van onze JO11-1. Na de treurnis volgde een brede lach op het podium bij het uitreiken van de medailles op de beat van Snollebollekes. Dit deuntje had NSVV afgekeken bij NBSVV, toen zij 3 jaar geleden de HW bokaal finales organiseerde. Na een patatje uit het befaamde frietkot van Bram Ladage, gingen de spelers huiswaarts en was er voor ons mooie clubje toch weer geschiedenis geschreven door 2 finaleplekkken!